sayfa - 2

Ama dalgaları yırtıp,martıları dağıtan bu yabancı gemi biranda herkesin rahatını kaçırdı. rüzgar bu manzaradaki tüm arkadaşlarına hainlik edip,bir kere daha iki yüzlülüğünü göstermişti. çünkü rüzgar,dost düşman demeden herkese yardım ediyordu. ki onlara göre en büyük hatası da bu idi.

Güneşte şimdi epeyce yükselmişti. Bululutları sağa sola dağıtmış, kendini olabildiğince sıkarak ortalığı kavurmaya çalışıyordu. Rüzgar,ona da hainlik edip ortalığı serinletmekteydi.

Çok uzaklardan geldiği ilk bakışta belli olmayan bu meçhul gemideki yolcu. rahatlarını bozup bozmadığını umursamadan bu manzaraya bakıyordu. dalgaların gemiye vurarak çıkardığı “şı”lamaları,martıların “gak”lamaları kulaklarına;gökyüzünün açık mavi rengi,denizin koyu mavi rengi gözlerine;rüzgarın serinliği,güneşin sıcaklığı da tenine ayrı ayrı tefekkür hazları veriyordu. sanki karşısında Cennet'in bir kopyası vardı. iyi ki gelmişlerdi. gözleri nemli,yüzünde bir tebessüm,tüyleri diken diken,omuzlarından dizlerine doğru titreyen bir ürpertiyle,bir düşünceden diğer bir düşünceye dalıp duruyordu.